แต่ก่อนแต่ไรเคยแต่ใส่ซองกฐิน เคยไปกะเค้าครั้งหนึ่งก็น่าจะสองปีก่อนที่สวนสันติธรรม

ปีนี้ไปที่ผาซ่อนแก้ว เนื่องจากอยู่ไกลและจัดงานตอนเช้าก็เลยต้องไปค้างก่อน 1 คืน แต่คราวนี้ชวนพ่อแม่ไปด้วย เลยไม่ได้ไปค้างที่วัด ไปจองไว้ที่เขาค้อทะเลภู 

ตั้งแต่เข้าวัดปฏิบัติมาก็ไม่เค๊ยไม่เคยชวนพ่อแม่ไปด้วยกันเลย ครั้งนี้ครั้งแรก ลองเสี่ยงๆ ชวนดู ปรากฎว่าเค้ายอมมาด้วย อันนี้ต้องขอเล่าเรื่องราวส่วนตัวให้ฟังเล็กน้อย คือ พ่อเรา ก็นิสัยเหมือนกะเรา (หรือว่ากลับกันก็น่าจะถูกกว่า) คือเป็นคนเจ้าความคิดความเห็น เจ้าหลักการ สมัยหนึ่งไปเข้าวัดหนึ่งมาโดนพ่อค้านซะเละ ทำนองว่าพุทธพาณิชย์ไม่เห็นน่าเลื่อมใสศรัทธา คราวนี้ก็ไม่รู้ชวนไปจะโดนเทศน์อะไรรึเปล่าแต่ก็ไม่ยักกะโดนแฮะ

รอบนี้เลยไปสบาย ได้นั่งรถเบนซ์ไป พ่อขับอีกตะหาก ระหว่างทางไปแวะกินข้าวเที่ยงแถวๆ ตัวเมืองเพชรบูรณ์ ก็เลยได้รู้ความจริง ประมาณว่า ...

วันนี้ได้ดูเรื่องเล่าเช้านี้ เห็นข่าวแว่บๆ สรุปเอาเองว่ามีทหารคนหนึ่งตายอีกแล้ว

มีนักดนตรี แต่งเพลง "ราตรีสวัสดิ์" เพื่อย้ำเตือนคนทั้งชาติว่า เรากำลังรู้สึกชาชิน กับเรื่องที่ไม่ธรรมดา

เคยชิน ที่ว่ามีปัญหาที่ภาคใต้ มีคนตาย มีคนส่งพวงหรีดไปให้ ฯลฯ ประกาศเกียรติคุณกันตอนตาย

แต่ไม่จบ มันเรื้อรัง ทุกคนเหนื่อยนาย เนือย ไม่ทำอะไร

คนเหล่านี้ตาย เพื่อให้คนที่เหลือ ได้มีความสุข กับ ...

- ตั้งวงกินเหล้า

- เล่นไพ่ป๊อกเด้ง

- อ่านหนังสือเตรียมสอบ

- อยากจะเติมลงไปอีกว่า เล่นเกมบน facebook อันนี้รู้สึกเอง ว่าชักเบื่อหน่าย กับการที่คนใช้เว็บนี้แบบไม่ถูกวิธี ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยกับไอ้การไปเล่นเกมให้ชนะเพื่อนๆ มันมีสาระอะไรหรือกับการทำแบบนั้น 

พ่อแม่ สังคม โรงเรียน ของไทย ไม่เคยสอนให้เด็กเอาเวลาว่างไปทำประโยชน์ให้คนอื่น เช่น เก็บขยะในที่สาธารณะ ขายของหาค่าขนม เด็กไทย จึงโตมากับการเดินห้าง เรียนพิเศษ และอยากจะเติมไปตอนนี้ว่าเล่นเกม เล่นเว็บ โดยไม่รู้สึกว่าผิดหรือเสียหายตรงไหน

เรากำลังเอาเปรียบคนอื่นอยู่ คนที่ต้องเสี่ยงชีวิตไปเพื่อให้เราได้มีเวลาสนุกสนานเฮฮา แบบนี้

Mark suckerberg คงไม่ได้คิดจะสร้าง facebook ขึ้นมาด้วยการมีเกมหรอก แต่ถ้าไม่มีเว็บมันก็คงจะ attract คนได้ยาก เพราะคนมันมีกิเลสแบบนี้ ก็ต้องเอากิเลสมาล่อ 

น่าเสียดายที่ app ดีๆ กลายเป็น app เห่ยๆ เหมือนเว็บอื่นๆ ทั่วไป

และคนไทย ก็ยังคงเป็นคนไทย ที่รักสบาย และ รักสบาย

รอวันเป็นเมืองขึ้นทางเศรษฐกิจและอาจจะตกเป็นประเทศของคนชาติอื่นได้ ในอีกไม่ช้า

มีเพื่อนเพิ่งเปิดบริษัท รับเขียน .net เล่าให้ฟังว่ามีโปรแกรมเมอร์ "พม่า" มาสมัครกันเป็นกลุ่ม ประสบการณ์ 8 ปี เงินเดือน 25,000 บาท เท่านั้น !!! ภาษาอังกฤษไม่ต้องพูดถึง คนเหล่านี้ทำงานเก็บเงิน มาเรียนต่อในเมืองไทย แล้วทำงานๆๆๆ เพื่อให้มีประสบการณ์มากขึ้น 

อีกหน่อย พนักงานไทย อาจจะมีเจ้านายเป็นพม่า ได้ ในไม่ช้า

ราตรีสวัสดิ์ ... ประเทศไทย.

ปีนี้ไม่ได้ซื้อพวงมาลัย แต่เย็บกระเป๋าใบใหญ่ให้

แตงกวาชอบใจได้เอามาถือเล่น

Handbag for mom 2009: "หนูอยากได้บ้าง"

็Handbag closeup: ดูกระเป๋าให้ชัดๆ

ตอนที่ 1 ฝนเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาในเย็นวันหนึ่ง ฉันออกจากบริษัทตามเวลาเดิม เห็นฟ้าครึ้ม ลมพัดแรง แล้วก็ให้เหนื่อยใจ วันนี้จะถึงบ้านกี่ทุ่มกี่ยามกันหนอ นี่ถ้าไม่มีรถคงจะลำบากมากทีเดียว

ในช่วงเวลาเลิกงานอย่างนี้ การจราจรที่เดิมก็ไม่ค่อยจะเคลื่อนไหวอยู่แล้ว พอมีฝนตก ก็กลายเป็นอัมพาตไปในทันที ความที่เหน็ดเหนื่อยมาจากงานทำให้ไม่อยากจะคิดอะไรอีก อยากจะตก อยากจะติดแค่ไหนก็เอา

ระหว่างที่กำลังรอสัญญาณไฟเขียวอยู่นั้น ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง บังเอิญเหลือเกิน ที่รถมาติดอยู่ตรงหน้าประตูมหาวิทยาลัยพอดี แม้จะขับรถกลับบ้านทางนี้ทุกวัน ความที่ปกติรถไม่ได้ติดอย่างสาหัสากรรจ์เช่นวันนี้ ทำให้ไม่เคยได้มองมหาวิทยาลัยอย่างเต็มๆตา ขณะที่กำลังนั่งมองอยู่นั้นเอง ก็เห็นหนุ่มสาวคู่หนึ่ง ในชุดนิสิต ฝ่ายชายกางร่มให้สาวน้อยปีหนึ่งคนข้างๆ เดินข้ามถนนผ่านหน้ารถฉันไป

ภาพนั้นสะกดให้ฉันตัวเย็นเฉียบ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อ 8 ปีก่อนแวบเข้ามาในสมอง แม้จะนานขนาดนั้น แต่ภาพนั้นก็ยังชัดเจน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้น...เมื่อไม่นานมานี้ ........................................................................

ไม่เคยคิดมาก่อนว่ากฎของแรงดึงดูด มีจริงหรือเปล่า คือไม่เคยคิดจริงๆ จังๆ ว่ามันจะเป็นไปได้ยังไง

 แต่ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบางอย่าง ซึ่งก็เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ที่จะเบื่อ และสงสัย ใคร่ครวญในชีวิตของตัวเอง เป็นบางครั้งบางคราว

ธรรมชาติเมตตากว่าที่คิด คำตอบไม่ต้องไปหาไกลที่ไหน อยู่ๆ ก็ไปเจอ ทางพุทธศาสนาเค้าว่าบังเอิญไม่มี มีแต่เหตุ

เหตุที่ 1: ไปร้านเซเว่น ปกติจะไปกินข้าวที่หน้าเมืองเอก แต่วันนั้นอยากได้ด่วนๆ มากินที่บริษัท ก็เลยไปซื้อที่เซเว่น รอเค้าอุ่นอยู่พนักงานบอกว่าให้ไปยืนอ่านหนังสือรอก่อน ก็เลยเดินไปที่ชั้นวางหนังสือ เจอหนังสือเล่มใหม่ของหนูดี วนิษา เรซ เรื่อง "อัจฉริยะสร้างสุข" พลิกๆ ดูสองสามทีก็ซื้อมา (จะไปซื้อข้าวดันได้หนังสือมาด้วย)

เหตุที่ 2: ระหว่างที่นั่งทำงานที่บ้าน ก็เปิดทีวีทิ้งๆ ไว้ มีรายการนึงพูดถึงหนังสือเล่มหนึ่งที่ชื่อว่า "เจาะจุดแข็ง" มีอะไรเดี๋ยวค่อยว่ากัน แต่ก็ตามนิสัยมันอดทนรนไม่ได้ วันรุ่งขึ้นก็รีบไปซื้อมา

เหตุที่ 3:  ไปสัมมนา เค้ามีร้านหนังสืออยู่ใกล้ๆ ไปเดินดูเจอหนังสือของ Malcom Gladwell สองเล่มแรก คือ Tipping Point, กับ Blink เป็นสองเล่มที่อยากอ่านมาก แปลเป็นภาษาไทยด้วย เคยอ่าน Outlier ก่อนหน้านี้แล้วชอบสุดๆ ก็เลยซื้อมา

 เหตุทั้งสามนี้ตอบคำถามได้อย่างไร ?

จะว่าไป มันก็ธรรมดา ที่เราจะเบื่อกับสิ่งที่ทำอยู่ทุกๆ วัน จนสงสัยว่า อะไรกันแน่ที่เราอยากทำแล้วจะอยู่กับมันได้อย่างมีความสุข แล้วจริงๆ มันมีอย่างนั้นหรือเปล่า มีด้วยหรือที่เราจะทำอะไรได้นานๆ โดยไม่เบื่อ มันเป็นธรรมชาติที่คนเราจะเบื่อ หรือว่ามันเป็นเพราะเรามันขี้เบื่อกันแน่ ??

สิ่งที่เราค้นพบจากสองสามวันที่ผ่านมากับการอ่านหนังสือพวกนี้ก็เป็นดังนี้ ......

This is the text of the Commencement address by Steve Jobs, CEO of Apple Computer and of Pixar Animation Studios, delivered on June 12, 2005.

Remarks of Bill Gates

Harvard Commencement

(Text as prepared for delivery)

President Bok, former President Rudenstine, incoming President Faust, members of the Harvard Corporation and the Board of Overseers, members of the faculty, parents, and especially, the graduates:

I’ve been waiting more than 30 years to say this: “Dad, I always told you I’d come back and get my degree.”

Text as delivered follows. 
Copyright of JK Rowling, June 2008

President Faust, members of the Harvard
Corporation and the Board of Overseers, members of the faculty, proud
parents, and, above all, graduates.

The first thing I would like to say is ‘thank you.’ Not only has
Harvard given me an extraordinary honour, but the weeks of fear and
nausea I have endured at the thought of giving this commencement
address have made me lose weight. A win-win situation! Now all I have
to do is take deep breaths, squint at the red banners and convince
myself that I am at the world’s largest Gryffindor reunion.

มีคนมาถ่ายให้ ดูดีกว่าถ่ายเองตั้งเยอะ

ชุดที่ใส่อยู่นี้สปอนเซอร์โดยอาอี๊ แพงกว่าเสื้อตัวเองอีก

แตงกวา ถ่ายที่บ้าน 01

แตงกวา ถ่ายที่บ้าน 02

สงสัยจะเป็นพวกขี้เบื่อ

ทำอะไรเป็นแล้วก็เบื่อ ไม่อยากทำ

อย่างเช่น ตอนทำ project management ไม่เป็น ก็อยากทำ๊ อยากทำ 

ขยันอ่านหนังสือ ขยันทำ

พอเดี๋ยวนี้ทำเป็นแล้ว ไปสอบ PMP ได้แล้ว ก็เบื่อซะ

อยากไปทำร้าน ร้านขายกระเบื้องเพนท์ กับ พวก quilt หรืองานผ้า patchwork

เป็นงานผ้าพวกผ้าปูโต๊ะ ผ้าเช็ดจาน ผ้ากันเปื้อน

สรุปเป็นร้าน kitchenware นั่นเอง

แล้วก็อยากเพนท์กำแพงร้าน เป็นลายดอกไม้จะได้สวยๆ เหมือนอย่างนี้

 paint ดอกไม้

รอบๆ ร้านปลูกต้นไม้ดอกไม้ มีโต๊ะเก้าอี้สีขาว เอาไว้นั่งกินกาแฟ

ในร้านนอกจากมีของขายแล้วก็มีมุมให้เจ้าของร้านนั่งวาดรูปหรือเย็บผ้าได้อย่างสบายใจ (ฮา)

มีรูปกระเบื้องที่เพนท์​กับรูปเจ้าของร้านตอนที่กำลังเพนท์ร้าน ติดไว้ด้วยเป็นรูปขาวดำ ยกเว้นแต่ดอกไม้ที่เพนท์เป็นสีๆ

เปิดธรรมะของหลวงพ่อปราโมทย์ไปด้วย

คิดๆ เข้าไว้ใช้ Law of attraction เดี๋ยวมันก็มาเอง

หลังจากทำให้เพื่อนๆ ปั่นป่วนหาการคำนวณไซส์ลูกบอล

สุดท้ายเราก็ทำตาม pattern เดิม ได้ลูกบอลออกมา 

เลยเอามาให้ดูกัน คิดไปคิดมาไซส์นี้ก็เหมาะแล้วเล็กไปกว่านี้

เด็กคงจับไม่อยู่

กะว่าจะจับถ่ายรูป คู่กะอาอี๊ซะหน่อย ดันหลับไปซะก่อน T_T

ดูเทียบกับหัว จะเห็นขนาดชัดเจน

พยายามจะถ่ายหน้าชัด หลังเบลอ แต่กล้องไม่อำนวย T_T

วันนี้มีเรื่องให้ดีใจ

มีน้องภาคคอมพ์​จุฬาฯ​ มาทำงานด้วยกันคนนึง

เดือนหน้าน้องจะไปรับปริญญา ก็เลยถามว่า เข้าเชียร์รึเปล่า

น้องบอกว่าเข้าทุกครั้ง แต่ตอนเย็นไม่ได้เข้าเพราะไปซ้อมวอลเลย์

ก็เลยถามต่อว่า ชอบเพลงคณะเพลงไหน

น้องบอกว่า ชอบ "วิศวกรรมอำลา"

ดีใจแทบน้ำตาไหล ก็มันเพลงเราแต่งนี่นา

พอบอกน้องไปว่าพี่แต่งเอง น้องทำหน้าแบบ เฮ้ย จริงเหรอพี่

เอาเนื้อเพลงมาเก็บไว้ที่นี่ซักหน่อย เอาไว้รำลึก

หลวงพ่อบอกว่า ในเบื้องต้น ผู้ปฏิบัติแม้จะเห็นว่ากายนี้ไม่ใช่ตัวเราแล้ว

แต่ความเป็น "ของเรา" ยังคงอยู่  คือยังหวงแหนเอาไว้

เราเพิ่งเห็นชัด กับโครงการที่ว่าเพื่อสังคมทั้งหลาย 

การทำความดีเดี๋ยวนี้ต้องประกาศให้โลกรู้

แล้วถ้าฉันทำแล้ว คนอื่นจะเอาไปโฆษณาด้วยก็ไม่ได้ ไม่งั้นฉันไม่เด่น

เฮ้อ มันเพื่อสังคมกันแปลกๆ นะ

My first hand-painted plate.

Thank you Orm for nice photo (shooting at Soft Square office).

It's only 1 plate but Orm tried to put it in many ways of presentation.

I'll try to see how much I can sell it on eBay ;)

ความฝันของเด็กในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ส่วนใหญ่ก็คือการไปเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย ในมหาลัยดีๆ คณะดีๆ จบออกมาจะได้มีงานทำ มีรายได้

หลวงพ่อบอกว่า ชีวิตคนสั้นนัก

ให้ถนอมกันไว้ หมายถึงว่า ถนอมคนที่อยู่รอบๆ ตัวเรา

เพราะไม่นานเดี๋ยวก็ต้องจากกัน จริงๆ เราจากกันอยู่ตลอดเวลา

จากเป็นบ้าง จากตายบ้าง

คำพูดนี้เตือนสติเราได้เป็นอย่างดี บางทีเราก็ยึดถือความคิดความเห็นมากจนเกินไป

ลืมไปว่า บางเรื่องก็อย่าไปจริงจังกับมันมาก

ใครอยากทำอะไรก็ให้ทำไป สุดท้ายทุกคนก็ต้องรับผลที่ตัวเองทำอยู่ดี

คิดว่านี่คือหน้าร้อน

แต่ฝนก็ตกเอาๆ อยู่บ่อยๆ ช่วงนี้

หน้าร้อน เหมือน โทสะ หงุดหงิดง่าย

หน้าหนาว เหมือน ราคะ รู้สึกสบายๆ มีความสุขถูกใจ

หน้าฝน เหมือน โมหะ มันหม่นๆ มัวๆ ไม่แจ่มใส

ถ้าทำสถิติ คนชอบหน้าร้อนคงมีน้อยสุด หน้าหนาวเยอะสุด

แต่ก่อนก็เคยชอบหน้าหนาว แต่เดี๋ยวนี้ชอบหน้าฝน

รู้สึกว่าพอฝนตก เป็นเวลาที่ทำให้คนได้หยุด

เวลาที่เราหยุด เราจะได้คิดอะไรบางอย่าง ได้มองเห็นอะไรที่ไม่เคยลืมหูลืมตามองมาก่อน

ทำอะไรช้าลง ไม่เอาแต่รีบๆ ทำให้มันเสร็จๆ ไป

อยากให้ฝนตกทุกวันจะได้ช้าลง หรือหยุด ซะบ้าง

คุณพ่อกุ้ย เลือดออกในสมอง

หมอหลายๆ คนมาตรวจแล้วก็บอกว่าไม่ควรยื้อ

ตอนนั้นอยู่ ICU, สิ่งที่ต้องทำตามหมอบอก ก็คือบอกให้หมอหยุดการรักษา

คือถอดอุปกรณ์ต่างๆ ออกและหยุดยา

เพื่อให้ร่างกายไปโดยธรรมชาติ

เราคิดว่าการตัดสินใจแบบนี้สำหรับคนๆ หนึ่งแล้วไม่ง่ายเลย

โชคดีอยู่อย่างที่ไปแบบไม่มีอาการทรมานทางกายปรากฎให้เห็น

ไม่งั้นคนเป็นลูกคงรู้สึกผิด ไม่มากก็น้อย

เมื่อวันเสาร์ไปบ้านพี่น้อย ไปเอาเอกสาร

พี่น้อยเอา mug ที่พี่อ้อยซื้อมาฝากจาก Colorado มาให้

เป็นแก้วใบใหญ่ มีลายหินอ่อน และมีกวางมูสสีดำ เขียนใต้กวางว่า Colorado

เลยทำให้นึกถึงวันเวลาเก่าๆ ตอนที่อยู่ที่โน่น

จะว่าไปก็อยากกลับไปอีกทีเหมือนกัน

ไปเปิดตู้ค้นหารูปเก่าๆ

เปิดปุ๊บ เจอวางอยู่ 2 รูป น่าแปลก ตรงที่รูปนึงเป็นรูปตอนที่ไปใหม่ๆ

อีกรูปเป็นรูปตอนเรียนจบ

ไม่น่าเชื่อว่ามัันจะผ่านไป 8 ปีแล้ว (จบปี 2001)

สงสัยต้องหาเวลาไปเที่ยวอีกซักที

วันนี้ฤกษ์ดี (คือสามารถจัดสรรเวลาได้ลงตัวระหว่างเรื่องส่วนตัว กับเรื่องงาน)

เลยได้ไปวัดหลวงพ่อปราโมทย์

ปีนี้ตั้งใจว่าจะไปให้ได้เดือนละครั้ง เพราะปีก่อนมัวแต่ทำอะไรก็ไม่รู้หายไปตั้งหลายเดือนกว่าจะได้ไปกราบท่านซะที

วันนี้ตื่นเช้าโดยไม่งัวเงีย ตีสามกว่าๆ ก็ตื่นโดยไม่ต้องใช้นาฬิกาปลุก

ช่วงนี้สังเกตตัวเองว่าตื่นกลางดึกบ่อยๆ สงสัยว่าเป็นเพราะมื้อเย็นกินน้อย กินแต่ผักหรือไม่ก็ไม่ได้กิน เลยทำให้ร่างกายไม่ต้องทำงานหนัก จะลองดูอีกซักพักว่าสมมติฐานนี้เป็นจริงหรือเปล่า

ออกจากบ้านตีห้า ถึงวัดหกโมงครึ่ง ได้ที่นั่งเลยกึ่งกลางห้องมาหน่อยนึง 

คนเยอะขึ้นเรื่อยๆ อีกหน่อยสงสัยต้องออกเช้ากว่านี้ T_T

อากาศมืดๆ ครึ้มๆ เหมือนฝนจะตก ทำให้เย็นๆ หนาวๆ

เมื่อเช้าไม่ได้กิน Folic ไป เลยหนาวเป็นพิเศษ

วันนี้หวาน กับเปิ้ลและคุณพ่อเปิ้ลก็มาด้วย แต่เปิ้ลกะคุณพ่อกลับไปตอนฉันเช้า

การได้มาวัดฟังธรรม กับครูบาอาจารย์ที่ดีๆ มันก็ทำให้จิตใจดีขึ้นได้

มิ้งบอกว่าแค่มาก็เหมือนส่งการบ้านแล้วแม้ว่าจะไม่ได้ยกมือรายงานท่านก็ตาม

มีคนเอาหนังสือรวมคำเทศนาของหลวงพ่อมาแจก เล่มเบ้อเริ่มเลยขนาดพอๆ กับ

พระไตรปิฎก 1 เล่มทีเดียว ไอ้เราก็ได้รับแจกกะเขาด้วยโชคดีไป

กลับมาบ้านก็รีบปั่นงานที่ค้างๆ ไว้ต่อ มีเรื่องต้องทำอีกเยอะ

ทำให้เสร็จจะได้เดินจงกรมก่อนนอน

เมื่อวานได้ไปฟังสัมมนาที่ซอฟต์แวร์ปาร์ค

มีวิทยากรดีๆ หลายท่านมาพูดคุยกันเรื่องโอกาส กับ ความอยู่รอด

ว่าปี 2009 นี้ องค์กรจะเลือกอย่างไร

ทั้งจาก ปตท dtac ศิริราช กรมสรรพากร

ได้ความรู้เยอะเชียว จับหลักมาได้ 1 เรื่อง ใช้ง่าย

ท่านว่า ให้ clean your room คืออะไรที่ไม่ใช้ ก็เลิกทำซะ

เหมือนเรามีตู้เย็น เอาของออกซะบ้าง จะได้ใส่ของใหม่เข้าไปได้ โดยไม่ต้องซื้อตู้เย็นใหม่

เช่น ระบบเคยสร้างรายงานมากมาย รายงานไหนไม่ใช้หรือไม่รู้มีไว้ทำอะไร ก็เลิกพิมพ์

แค่นี้ก็ลดไปได้ตั้งเยอะ

ไฟล์ต่างๆ ใน server หรือเครื่องของเรา ก็จัดการซะบ้าง ของก็จะได้หาง่าย ลดเวลา

ท่านยังว่ากันอีกว่า การบริหารองค์กรขาลงนี้ วัดกึ๋นผู้บริหาร ว่า "ทำเป็นมั้ย"

เพราะอะไรๆ ก็ตึงไปหมด จะใช้จ่ายอะไรก็ลำบากต้องหาวิธีการที่ใช้น้อยที่สุดแต่ได้ผลมาก

แล้วท่านก็ยังบอกอีกว่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคร่ำครวญ ควรจะลุกขึ้นมาคิดมาทำอะไรให้องค์กรมันอยู่รอดได้

ถ้าไม่รอด โอกาสก็ไม่มีประโยชน์

บางองค์กร ผู้บริหารระดับสูง สั่งให้บันทึกเหตุการณ์นี้เอาไว้ ว่าถ้าเกิดขึ้นอีกแบบนี้ เราควรจะทำอะไรและอะไรที่เราจะไม่ทำ เป็นบทเรียนเอาไว้ให้ผู้บริหารรุ่นต่อไปเอาไว้ใช้ประกอบการตัดสินใจในอนาคต เป็นวิสัยทัศน์ที่ดีมากๆ

แล้วท่านก็ยังแนะนำหนังสือ fortune เล่มใหม่ที่มี มาร์ก ซักเคอรเบิร์ก เจ้าของ facebook ขึ้นปก ว่ามีเรื่องเกี่ยวกับ IT เยอะเลยในฉบับนี้ ต้องไปหามาอ่าน

ขอบคุณ ซอฟต์แวร์ปาร์ค และวิทยากรทุกท่าน ที่ให้ความรู้ ที่มีประโยชน์

ทิ้งท้ายไว้อีกอย่างว่า ในช่วงเวลาแบบนี้ ทุกคนพูดกันว่าเราต้องเปลี่ยนแปลง แต่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนอะไร

สิ่งที่ต้องเปลี่ยน ก็คือ เปลี่ยนตัวเอง นั่นแหละ ซึ่งเป็นเรื่องยากที่สุด

ในช่วงเวลาแบบนี้ คำว่า วิกฤติ กับ โอกาส เป็นคำที่ได้ยินกันเกร่อ

เห็นกันเกลื่อนตามหน้าหนังสือพิมพ์ต่างๆ

ถ้าพูดถึงในแง่ธุรกิจ ก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าการหาโอกาสนั้นมีกระบวนการอย่างไรบ้าง

แต่ถ้าพูดถึงในแง่ spiritual แล้ว ก็พอจะอธิบายได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่จะได้พิจารณาจิตใจ

ได้อย่างเต็มที่ เนื่องจากมีผัสสะแรงๆ มากระทบ รบกวนอยู่ไม่ขาดสาย

โอกาสที่เกิดขึ้น นอกจากการได้ปฏิบัติธรรมภาวนา มากขึ้นแล้ว

ยังเปิดโอกาสให้เราได้ใคร่ครวญถึงสิ่งที่ผ่านมา อะไรที่ไม่เคยชัดเจน ก็เห็นได้แจ่มแจ้งขึ้น

อะไรที่เคยคิดว่าชัดแล้ว ก็มีแง่มุมอื่นๆ ให้ได้มองและคิดต่อ

ต้องคอยท่องบ่นคำที่หลวงพ่อสอนอยู่บ่อยๆ ว่า ทุกอย่าง สุขและทุกข์ ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป

เดี๋ยวมันก็ผ่านไป .....

ถ้าคิดให้สุดขั้ว ว่าโลกนี้มันก็แค่มายา เราทึกทักเอาไปเองทั้งนั้น ไม่มีอะไรมีอยู่จริง

ก็คงจะพอให้คลายใจได้บ้าง

แต่ก็ต้องต่อสู้ดิ้นรนกันต่อไป ตราบใดที่ยังมีกิเลสให้สะสางอยู่

โอกาสอีกอย่างก็คือได้คอยเตือนตัวเอง ไม่ให้ประมาท ไม่ว่าจะเผลอเพลินหรือเพ่งจ้อง

เพราะความสุข ความทุกข์ ไม่มีใครรู้ว่าจะมาเมื่อไหร่

ต้องตั้งใจ ต้องพยายาม เพื่อพึ่งตัวเองให้ได้

หลังจากแล้งมาหลายเดือน

ตอนนี้สังเกตว่า ต้นไม้เริ่มออกดอก ผลิใบเขียว 

ดูแล้วน่าชื่นใจจริงๆ

ไม่ว่าจะดอกแก้ว ดอกโมกข์ โคลงเคลงเลื้อย ลีลาวดี พุดพิชญา ชวนชม ฯลฯ

ไว้มีเวลาจะถ่ายรูปมา update ไว้บ้าง

วันนี้ชีวิตได้พบสัจธรรมหนึ่งข้อ

เคยอ่านที่วอเรน บัฟเฟต พูดไว้ว่า เขาต้องรู้ให้ได้ว่าอะไรคือเหตุผลที่คนๆ หนึ่งจะลุกจากเตียงแต่เช้าเพื่อมาทำงาน มันเพราะเงินหรือเพราะว่ารักในธุรกิจนั้นกันแน่่

<photo from: http://manager.co.th/Home/ViewNews.aspx?NewsID=9510000135417>